شنبه, ۰۶ آبان ۱۳۹۶ ۱۴:۴۸ ۸۶
طبقه بندی: مقالات
چچ
تنبلی و نوآوری!

تنبلی و نوآوری!

بیشتر افراد، استعدادهایی نهفته برای شکوفایی و نوآوری دارند، ولی کسانی که دارای تنبلی جسمی یا ذهنی اند، از توانایی عقلی و ذهنی خود در معرکه های گوناگون زندگی بهره نمی برند

تنبلی، حالتی است که به دلایل گوناگون درونی یا بیرونی در برخی افراد به وجود می آید و باعث می شود شخص میل به انجام کاری را از دست بدهد. تنبل، فردی است منفعل و از نظر جسمانی و ذهنی راکد. او در برابر هجوم عوامل بیرونی و درونی، اراده نیرومندی ندارد و نمی تواند بر آنها چیره شود. درنتیجه، تسلیم می شود؛ حال آنکه از ویژگی های شخص نوآور، پویایی، جست وجوگری، سیّالی ذهن و تحرک جسمانی است.
 
بیشتر افراد، استعدادهایی نهفته برای شکوفایی و نوآوری دارند، ولی کسانی که دارای تنبلی جسمی یا ذهنی اند، از توانایی عقلی و ذهنی خود در معرکه های گوناگون زندگی بهره نمی برند و درنتیجه، به دلیل عدم فعالیت قوای ذهنی و عقلی، رفته رفته انگیزه و توان انجام کارها خلاقانه و نو را از دست می دهند. از نظر علمی تأیید شده است که با از کار انداختن یک عضله، آن عضله فعالیت خود را از دست می دهد، چنان که با دور شدن از فعالیت ذهنی، عقل امکان شکوفایی و رشد را پیدا نمی کند.[3]
علل تنبلی
 
تنبلی، علت های گوناگونی دارد. برخی از علل تنبلی، به ذهنیت اشخاص یا به عبارت دیگر، به افکار و طرز تلقی های آنها برمی گردد. بعضی ها در شرایط افسردگی و نگرانی، قدرت حرکت و پویایی ذهنی خود را از دست می دهند. در اینجا به برخی از این علل می پردازیم:
 
1. ممکن است وسواس و کمال گرایی افراطی، علت تنبلی باشد؛ به این معنا که فرد تصور می کند باید همیشه کار خود را عالی و بدون کم و کاست انجام دهد. کامل گراها، ستاره ها را هدف می گیرند، ولی جز هوا چیزی نصیبشان نمی شود.
 
2. گاهی انسان وقتی بیش از اندازه تلاش می کند و به خود فشار می آورد، به قدری تحت فشار روانی قرار می گیرد که به وقت گذرانی تن می دهد و دستش به کار نمی رود. بنابراین، کامل گرایی وسواس گونه، راه مناسبی برای رسیدن به موفقیت نیست، اما وقتی معیارها را تخفیف دهیم، احساس آرامش بهتری بر ما حاکم می گردد و مفیدتر و خلاق تر می شویم.
 
3. همچنین گاهی بی نظمی های فکری، علت تنبلی است. منظور از بی نظمی های فکری این است که افراد درگیر مسائل خودساخته ذهنی می شوند که این مسائل، می تواند دلایل روان شناختی داشته باشد. مثلاً ممکن است فردی دچار اضطراب باشد و این اضطراب سبب شود تمرکز فکری خود را از دست دهد.[4]
 
4. یکی از عوامل تنبلی، به تأخیر انداختن کارهاست که در احادیث آن به «تسویف» تعبیر شده است. این کار، فرصت های زنده و ارزنده را از انسان می گیرد و در برخی موارد، نشانه هراس از رویارویی با موقعیت هاست. پیامبر اعظم(ص) دراین باره به اباذر فرموده است: «ای اباذر! از به تأخیر انداختن عمل بپرهیز؛ زیرا تو امروز را در اختیار داری و بعداً آن را مالک نیستی».[5]
راه های غلبه بر تنبلی
 
برخی راه های پیش گیری از تنبلی عبارت است از:
 
ـ اندیشیدن به زمان حال و سعی در انجام کاری که به آن علاقه وجود دارد؛
 
ـ یادداشت و برنامه ریزی برای انجام کارها؛
 
ـ به تأخیر نینداختن کارها و جبران سریع آنها از راه تعیین وقت برای انجام کاری که به تعویق افتاده؛
 
ـ چیرگی بر اضطراب ناشی از کارهای به تأخیر افتاده؛
 
ـ در نظر داشتن شتاب گذر زمان و از دست رفتن فرصت ها با توجه به جهل انسان از آینده خود و احتمال باقی ماندن کارها؛
 
ـ شجاعت عمل داشتن و نترسیدن از انجام کارهای مهم و توکل بر خدا در انجام امور؛
 
ـ ارزیابی از خود و مشخص کردن ضعف ها و سعی در جبران آنها.

نوع:
منبع درج : پایگاه اطلاع رسانی حوزه