یکشنبه, ۰۹ آبان ۱۳۹۵ ۰۹:۳۷ ۲۳۲
طبقه بندی: مقالات
چچ
لذّت شوخی

لذّت شوخی

شوخی، موجب نشاط روحی و آسایش روانی می گردد و فشارهای روانی را کاهش و غم و اندوه را رفع می کند.

شوخی و خنده، از عوامل شادی و نشاط است. پیامبر (ص) یکی از ویژگی های اهل ایمان را شوخ طبعی آنان می داند. فضل بن ابی قره نیز می گوید: امام صادق (ع) فرمود: «هیچ مؤمنی نیست، جز این که در او «دُعابه» است. گفتم: دعابه چیست؟ فرمود: «شوخی».
شوخی، موجب نشاط روحی و آسایش روانی می گردد و فشارهای روانی را کاهش و غم و اندوه را رفع می کند. سیره معصومان (علیهم السلام) این بوده که گاه با استفاده از این عامل، فشارهای روانی خود را کنترل می کردند. امام کاظم (ع) می فرماید:
إنَّ رَسولَ اللهِ کانَ یأتیهِ الاعرابِی فَیهدِی لَهُ الهَدِیهَ ثُمَّ یقولُ مَکانَهُ اعطِنا ثَمَنَ هَدِیتِنا! فَیضحَک رَسولُ اللهِ (ص) وکانَ إذا اغتَمَّ یقولُ: ما فَعَلَ الأعرابِی لَیتَهُ اتانا.
گاهی عربی بادیه نشین، خدمت پیامبر خدا (ص) می رسید و هدیه برای ایشان می آورد و تقدیم پیامبر (ص) می کرد. سپس می گفت: پول هدیه ما را بده! پیامبر خدا (ص) می خندید و هر گاه اندوهگین می شد، می فرمود: «آن اعرابی چه کرد! ای کاش دوباره می آمد!».
با ورود اسلام به حجاز به عنوان یک آیین زندگی، برخی از اهل ایمان، از اموری مثل خندیدن و مزاح کردن، دوری می نمودند و زندگی را فقط در نماز و روزه و مناجات خلاصه کرده بودند. پیامبر (ص) با این انحراف به مبارزه برخاست و رعایت اعتدال را توصیه کرد و از آن جا که آنان خود را پیرو پیامبر (ص) می دانستند، ایشان می فرمود: «من هم بشری مثل شما هستم که با شما شوخی می کنم». پیامبر خدا (ص) از شوخ ترین مردم بود.

نوع:
منبع درج : پایگاه اطلاع رسانی حوزه