شنبه, ۰۶ تیر ۱۳۹۴ ۰۹:۵۷ ۹۹
طبقه بندی: دبیرخانه
چچ
ارتقای حاشیه نشینی در هندوستان

ارتقای حاشیه نشینی در هندوستان

این مقاله نشان می دهد چگونه می توان بخشی از مشکلات محله را با مشارکت مردم و گروه های اجتماعی مردم نهاد برطرف ومسائل را حل کرد.

شهر "تیروچی ‌راپالی" که در ایالت تامیل ‌نادو هند واقع است دارای 155 منطقه حاشیه‌نشین است که ساکنین آن در حدود 115 هزار نفر می‌باشند.

 واحد ترجمه: به گزارش پایگاه اطلاع رسانی شهرداری مشهد،نگهداری ضعیف و سرمایه گذاری‌های پراکنده موجب وضعیت نامناسب در خصوص شبکه آبرسانی و مسیرهای فاضلاب شده است.

در میانه دهه 80 میلادی، سازمان همیاری آب شهری که یک نهاد دولتی است، برای مناطق حاشیه نشین اقدام به ساخت سرویس‌های بهداشتی نمود.این مکان‌ها بعدا به واسطه نگهداری ضعیف و عدم بازسازی آنها رو به تخریب گذاشت.

مردم بجای استفاده از سرویس بهداشتی دراطراف ساختمان؛ آنها نیاز خود را برطرف می‌کردند و مسیرهایی را به سمت رودخانه بازکرده بودند که فاضلاب به آنجا سرازیر می‌شد.

این امر موجب مشکلاتی درزمینه بهداشت عمومی شد؛ با این حال انتظار مردم از ساخت سرویس‌های بیشتر مربوط به بخش تعمیر و نگهداری آنها تا ایجاد مکان های جدید بوده است.

یک سازمان مردم‌نهاد محلی در آن شهر با نام "گرامالایا[3]" که با هشت نفر از ساکنین حاشیه نشین‌ها کار می کرد و با سازمان امداد آب(Water Aid) نیز همکاری می‌نمود، طرحی را پیشنهاد داد که در آن گروه‌هایی از زنان طرح‌هایی را برای اداره بهتر سرویس‌های بهداشتی و تامین هزینه‌هایی برای حفظ و نگهداری آن ارائه نمودند.

آنها قصد داشتند برنامه‌ای را پایه‌ریزی کنند که سرویس‌های بهداشتی جدید را تخریب نموده و نمونه‌های جدید بنا کنند و نیز نگهداری آن را از طریق گروه‌های همیاری تامین کنند.

در یکی از این ملاقات‌های گروهی طرحی از سرویس‌های بهداشتی ارائه گردید که در آن با پرداخت مبلغ بسیار ناچیز ازطرف استفاده کنندگان برای تامین بهداشت (تهیه مواد شوینده )، نظافت‌چی و نگهبان مشکل برطرف شود.

سرویس‌های بهداشتی در مناطق هشت گانه حاشیه نشین‌ها احداث گردید که توسط 10 مرد و 10 زن خدمات‌دهی می‌شد.این سرویس‌های بهداشتی جایگاه ویژه کودکان نیز داشت.

سرویس های بهداشتی جدید تاسیسات بیشتری نسبت به نمونه‌های قبلی ساخته شده توسط همیاری آب شهری دارا بود؛ ازطرفی چنانچه نیاز به هزینه‌های سنگین‌تر خاصی مانند تخلیه فاضلاب نیز بوجود می‌آمد از طرف سازمان امداد آب کمک مالی صورت می گرفت.

به بهانه ساخت این سرویس‌های بهداشتی جدید، گروه‌های خودکفا برای آموزش بهداشت تحت نام (SHE) بوجود آمدند که وظیفه نگهداری از سرویس های بهداشتی را داشتند.

افرادی نیز بعنوان دریافت کنندگان پول و نگهبان استخدام شدند و افرادی نیز بعنوان نظافت چی بکار گماشته شدند. حساب‌های بانکی نیز به نام تیم‌های SHE برای واریز درآمد این مکان‌ها افتتاح شد و پول‌ها هر هفته در آن پس‌انداز می‌شد.

هر ماه نیز هر کدام از تیم های SHE به منظور اعتمادسازی و شفاف سازی امور، جلسه‌ای عمومی برای نشان دادن دخل و خرج تشکیل می‌دادند.

  در مجموع، برنامه مزبور یک موفقت به حساب می‌آمد؛ بطور میانگین 300 تا 600 نفر در روز از سرویس بهداشتی استفاده می‌کردند و روزانه 150 تا 300 روپیه جمع می‌گردید.

مردم نیز مرتباً از این مکان‌ها بخاطر تمیز و ایمن بودن آنجا استفاده می‌کردند. مازاد درآمد نیز توسط تیم‌ها گزارش می‌شد و برای  احداث مکانی برای اجتماع، کانال کشی فاضلاب محلی، احداث جوی‌های خیابان، روشنایی معابر، سطل‌های زباله و سایر فعالیت‌های در راستای بهداشت عمومی هزینه می‌گردید.

تیم‌های SHE امیدوارانه مازاد درآمد را بعنوان وام به سایر محلات حاشیه‌نشین برای تاسیس مکان‌هایی مشابه پرداخت می‌کردند تا نیازشان را به دریافت کمک هزینه از سازمان‌های دیگر کم کنند.

افراد با سابقه در این تیم ها اکنون بعنوان مشاور در تاسیس سرویس‌های بهداشتی عمومی به سایر محلات مشاوره می‌دهند .  این امر با وجودی است که شرکت آب شهری "تیروچی‌راپالی" درخصوص سرویس‌های بهداشتی خودکفا، حمایتی نکرده و چارچوب‌های سیاست گذاری خود را برای توسعه و موفقیت بیشتر و تشویق آنها تغییر نداده است.

منبع:http://www.irc.nl/page/7602

نویسنده: مترجم/امین فقیهی
نوع: